Op weg naar Santiago

1 april 2005

Waarom nog een keer daarheen lopen?

10 jaar geleden ben ik voor de eerste keer naar Santiago gelopen via de Spaanse hoofdroute (die uit Frankrijk komt). De route volgt een eeuwen oude weg en gaat langs kloosters, kerken en versterkte Middeleeuwse stadjes. Op dagafstanden van elkaar zijn goedkope overnachtingsplekken (refugio’s) en de route loopt door mooie natuurgebieden. Het lopen in de voetsporen van de pelgrims die je voorgingen leidt tot bezinning op je eigen levensweg. Deze combinatie van cultuur-historie, wandelen en bezinning wilde ik graag nog eens meemaken. Omdat de pelgrimstocht bij het eigen huis begint, lopen er in Spanje vele routes naar Santiago. Dit keer loop ik met een groepje, allen oud-Santiago gangers, een deel van de route van Toledo naar Santiago (zie bijgevoegde kaart).

Enkele weken een nieuwe, onbekende route lopen, samen met nieuwe mensen, is spannend.

Lieuwien

2 april 2005

Wat neem je mee?

Wat is essentieel om mee te nemen op je (levens)weg en wat is ballast? Toen ik 10 jaar geleden voor de eerste keer naar Santiago liep woog mijn rugzak 13 kilo. Daarbij kwam nog aan het begin van de dag ruim 1 kilo voor eten en drinken. Door verhalen over volle refugio’s had ik voor alle zekerheid een slaapmatje, slaapzak en kookspullen meegenomen. Dit keer wil ik proberen niet meer dan 10 kilo mee te nemen. (Ik ben ondertussen ook 10 jaar ouder geworden). Mijn vertrouwen dat er altijd wel een slaap- en eetgelegenheid te vinden is, is toegenomen (zeker met een bankpas bij je).

Al lopend zal wel blijken wat essentieel was en wat ballast.

3 april 2005

Waar loop je tegenaan

Als je geen Spaans spreekt loop je allereerst tegen een taalbarriere aan. In een vreemde omgeving besef je pas goed hoe je van anderen afhankelijk bent: voor het vinden van de goede weg, een slaapplaats en eten. Dankzij mensen van goede wil en gebarentaal hebben we tot nu toe nog steeds onze weg gevonden.

Onze tweede moeilijkheid onderweg is ziekte. Al de eerste wandeldag kregen we daarmee te maken. Een pelgrim kreeg griep en een tweede waarschijnlijk voedselvergiftiging. Ieder gaat op eigen wijze met moeilijkheden om. De een ging met openbaar vervoer vier dagreizen verderop naar Avila en installeerde zich daar, in afwachting op onze komst. De ander ging door tot ze na enkele dagen halverwege de route neerviel. Dankzij taxi´s zijn we nu allen in Avila, in afwachting op herstel. De gezonde pelgrims (allen fervente wandelaars) houden zich nu bezig met ziekenverzorging en sight-seeing. Halen we Santiago wel, of gaat het meer om de weg dan om het doel? Omdat wij geen bekende route naar Santiago lopen zijn wij (ouderen met grote rugzakken en stokken) een bezienswaardigheid. Men vroeg ons eens aarzelend of wij de ´weg naar Santiago´ of de ´weg van Don Quichotte´ (een goede bekende in Toledo) liepen. Als we uren langs een drukke autoweg lopen en als slaapplaats een onverwarmd bushaltehokje krijgen aangewezen (het is ongeveer 8 graden hier), twijfel ik ook wel eens.
Wordt vervolgd.

Lieuwien (nog steeds gezond!)

12 april 2005

Bezinning: de weg naar binnen.

Ieder vult bezinning op eigen wijze in. De een heeft een lijst met namen samengesteld en stelt per dag een intentie vast (mensen waarvoor die dag wordt gebeden en kaarsen worden aangestoken in kerken onderweg). De ander heeft een verzameling teksten en gebeden van Franciscus van Assisi meegenomen, die gelezen worden als dagopening en -sluiting. Ik zelf heb de rustdagen in Avila gebruikt om me te verdiepen in de mystici (de weg naar binnen), en met name in Terese van Avila. Omdat alle uitleg in musea, kerken e.d. in het Spaans is, heb ik mijn informatie vooral uit schilderijen, glas-in-loodramenn en beelden gehaald. Volgens het informatiecentrum over mystiek in Avila bestaat ´de weg naar binnen´ uit de stadia: kennis van je plaats in de wereld (je wortels), zelfkennis, kennis van God (ontmoeting met God) en gebruik van deze kennis in de wereld. Om deze weg te gaan zijn symbolen nodig (omdat woorden tekort schieten) en stilte. Voor Terese was gebed de toegang tot God. In haar vele boeken geeft zij haar kennis door aan anderen. Is onze pelgrimagetocht ook een symbool op ´de weg naar binnen´?
Lieuwien (momenteel met een pijnlijke enkel enkele dagen in een klooster in Puebla de Sanabria)
Wordt vervolgd.

20 april 2005

Blijven steken of doel bereikt?

Na drie weken lopen zijn we in Ourense aangekomen. We hebben gemiddeld 30 km
per dag gelopen en zijn 5 wandeldagen verwijderd van Santiago. Twee
groepsgenoten lopen door. Een is na de eerste week naar haar Spaanse familie
gegaan. Ik ga, volgens plan, met mijn vriendin terug naar Nederland. Mijn doel: 'cultuur-historie, wandelen en bezinning', is bereikt. Toen in 10 jaar geleden de Spaanse hoofdroute liep, zag ik op een dagafstand
voor Santiago een gedenkteken voor een pelgrim die daar was overleden. Tot
mijn verrassing zei een van de omstanders dat de overleden pelgrim zijn doel
had bereikt. Hij was op weg naar Santiago (Jacobus) en heeft hem nu
persoonlijk ontmoet.
Ik blijf voorlopig liever 'op weg' (dit keer terug naar Nederland).
Lieuwien
P.S. Mijn slaapzak heb ik gemist, want we hadden nachtvorst en sneeuw en sliepen vaak in onverwarmde ruimten.