Kuala Lipis, een stadje aan de rand van een State Park, de "Keno"ng Rimba". En dat ligt weer tegen de "Taman Negara" aan. Een nationaal Park met oorspronkelijke regenwouden. We waren er vanaf dinsdag, 2 november tot en met vrijdag 5 november. In onze reisgids hadden we gelezen over driedaagse boottochten met eet- en kampeerfaciliteiten onderweg in de jungle. Al op voorhand hadden we daarvan afgezien. We vonden dat we voor dergelijke avontuurlijke ondernemingen in middels iets te oud waren geworden. Nou dan maar uitzoeken of er kortere toermogelijkheden aangeboden werden die ons toch van de jungle zouden kunnen doen proeven.  De reisgids sprak er niet over en heeft kennelijk een jonger publiek op het oog. Het uitzoeken werd belemmerd door het seizoen: toeristenbureau gesloten en de toeroperators leken aan het "winter"klussen of anderszins (in) actief. Tot de  "receptionassistent"van het hotel nog iemand opduikelde die met ons wilde "praten". D.w.z. onderhandelen. We zijn het eens geworden en de volgende morgen trokken we de jungle in met een lange smalle houten boot voorzien van een dakje voor de zonnehitte en een buitenboordmotor voor de voortbeweging. De rivier met lichtbruin water, hier en dar ondiepe plaatsen en met een enkele rots was omgeven door een dichte begroeiing van o.a. bamboe en veel ander geboomte dat we niet hebben kunnen determineren.. Mooie blauw zwarte vogeltjes met lange snavels flitsten over het water (king fishers noemde onze gids ze) en bij tijd en wijle kwetterden groepen apen in de bomen. We zagen een mooie vogel in rood, geel en zwarte kleuren op een tak voor zich uit staren en een leguaan bleef enige tijd onbeweeglijk in het gebladerte zich onzichtbaar denken. Het eindpunt dat ook het punt van terugkeer was bereikten we via een smalle zijarm waar de begroeiing erg dicht op ons afkwam en waar we bij het uitstappen natte voeten kregen. We hebben er rondgekeken bij de ouderlijke en broederlijke bewoning van onze gids. Een boerenbedoeninkje. Het vee zwierf ergens en kwam 's avonds weer naar huis. Veel vruchtbomen. Onze gids hakte een forde ronde vrucht uit een boom, sneed een dikke deklaag  weg, en bood het vruchtvlees ons ter consumptie aan. Het was inderdaad koffietijd.  Het leek op en smakte ook een beetje nar grapefruit. Terug in het hotel waren we het er over eens dat dit uitstapje beslist de moeite waard was geweest. Echter vooraf had zich een ramp voltrokken. De camcorder weigerde alle diensten. Van deze episode hebben dus maar enkele foto's.   Ni is het al weer zaterdag, 6 november en zijn we weer terug in hetzelfde hotel in Kuala Lumpur als bij de start. Overmorgen is het onze laatste Maleisische dag. We zijn begonnen met afscheid nemen. We nemen afscheid van tropische temperaturen, die in afwisseling met airco een bron van verkoudheden is geweest.  Eerst voor Karel, die het overigens meebracht uit Nederland, mar vervolgens voor Jo. Dat was een fors exemplaar met alle gevolgen voor het dichtslibben van gehoorgangen. Toen deze aanval van gekuch en gesnotter tenslotte langzaam minderde, nam Karel  haar aandeel in de consumptie van Strepsils weer even over. We nemen afscheid van een land met een zichtbare multiculturaliteit en multi-ethniciteit. We hebben gezien hoe geprobeerd wordt deze zo niet te vervangen dan toch wel te laten steunen op een basis van interculturaliteit en bijbehorende vaag begrensde Maleisische identiteit. Dat hierbij ook aan de persoonsverheerlijking van de leider een rol wordt toegedacht is minder aangenaam, mar kan in de toekomst misschien worden overwonnen. Het is ons wel opgevallen , met name in historisch georiënteerde musea, dat de vroege geschiedenis van invloeden uit Thailand, China, Birma, Indie en ook Atjeh ruime aandacht krijgen en vooral de opkomst van de Islam in de 15e en 16e eeuw, maar dat de 130 jaren Portugese pogingen om handel en zending te drijven of de 180 jaren Nederlandse handelsaanwezigheid ternauwernood worden vermeld. De Engelse invloed is echter duidelijk tot op de huidige dag. We nemen afscheid van een land war je in de kleinere steden flanerend langs de talloze winkeltjes en eethuisjes moet oppassen niet te struikelen door de voortdurende niveauverschillen in de smalle trottoirs. En bij het afstappen moet letten op de goten die ten dele bedekt maar ook heel vaak niet, langs de straten lopen . Ondertussen schalt uit alle openingen muziek. Lawaaiig dus en nogal smerig. De mensen die we hebben meegemaakt waren allemaal erg vriendelijk en hulpvaardig. We hebben ook nooit een gevoel van onveiligheid gehad. Niet bij groepjes jongelui, niet bij het automatisch pinnen.   Onze huurauto hebben we ingeleverd, onze vlucht gecheckt. Overmorgen  vliegen we weer en nemen we afscheid van een monotone warmte in de verwachting van meer afwisseling. New Zealand, we come!