| Startpagina > |
De eerste beproeving
De inkt van het nieuwe beleidsplan van onze gemeente is nog niet droog of het gedonder begint al.
Met dat plan wordt de vlag van de veelkleurigheid in top gehesen. Zichtbaar voor iedereen. Zo willen we gezien worden. Veelkleurig.
Het palet wordt verder niet aangegeven en dat wekt zelfs de indruk van een onbeperktheid. Ook dit ''veel'' betekent praktisch ''alle''.
Mogelijke nadelen worden niet vermeld, zijn te verwaarlozen of worden gemakkelijk te overwinnen geacht. Ons geloof immers vermag ook veel. En de onderlinge liefde verdraagt alle dingen. Zelfs het verdragen van vloekende kleuren of tinten.
Veelkleurig. Het moet zelfs worden versterkt en bevorderd.
Die kans wordt ons nu uitgebreid geboden in de ophanden fusie van de straks voorheen SOW-kerken.
Maar ach, dekt de vlag wel de lading? Het was wel de bedoeling. De titel van het plan ''Saanhorig en Veelkleurig'' werd onlangs zelfs een samenvatting van de inhoud genoemd. Het klonk als de oude liturgische formule: samenvatting van de Wet. Gezaghebbend.
Maar, in de diakonale stukken van de jongste gemeenteavond van 20 oktober lezen we een voorkeur voor kleurensplitsing: twee zelfstandige gemeenten naast elkaar binnen de landelijke kerk. Want samenvoeging met een interne ordening in wijkgemeenten heeft als nadeel, dat op centraal diakonaal niveau een '' log functionerend lichaam ontstaat (vanwege) de veelheid en diversiteit aan vertegenwoordig(st)ers''. Er zal daardoor sprake zijn van ''langzame besluitvormingsprocessen''. De huidige dynamiek gaat teloor, zo is de suggestie.
De diakonie staat in dit (angstige) denken niet alleen. Er waren tijdens die avond meer geluiden die er op wijzen dat het twee gemeenten model door sommigen gekoesterd gaat worden.
Inderdaad, het zal allemaal wel complexer worden. En misschien ook wel trager. Dat hoort bijna per definitie bij een toenemende kleurigheid. Er moet meer worden gepraat, overleg gepleegd, er moeten meer compromissen worden gesloten dan bij een model dat bijv. geinspireerd zou zijn door het klassieke ideaal van de gelijkgezindheid, de afgedwongen monocultuur langs de lijnen van de drie formulieren van Enigheid plus nog wat diciplinaire opties.
Dat werkt veel beter. Intern, maar zeker bij een naar buiten optreden. Voordat je bij veelkleurigheid op dezelfde lijn zit........... met de voortdurende kans op conflicten en ander onchristelijk geharrewar.
Misschien moeten we ons stralende beleidsplan nog even in het bureau laten liggen tot we deze hobbel heben genomen of anders wijzigen en de vlag strijken.
Daarmee zou dan deze eerste beproeving van ons voornemen tevens de laatste zijn.
Karel Krolis