| Startpagina > |
DE REDDER
In alle onrust is er tenminste nog één geruststellende gedachte: sinds kort is het absoluut uitgesloten, dat Wageningen ooit doelwit zal zijn van een terroristische aanslag. Nu was de kans daarop toch al klein, want zeg nou zelf – waarop zou een terrorist het hier nou in vredesnaam gemunt kunnen hebben. Op de universiteit? Ach kom nou, die is toch al bijna ter ziele dankzij de zegenrijke arbeid van ingehuurde managers, die nog altijd denken dat mensen hinderlijke obstakels zijn op hun weg naar de top. Op een kerk dan? Dat meent uzelf niet! Welke kerk heeft de laatste tien jaar ooit iets gezegd waar iemand zich een buil aan zou kunnen vallen. Op ons Hoogwaardig Openbaar Vervoer misschien? Veel te ingewikkeld om in de busboekjes van vier maatschappijen op te zoeken wanneer er een bus rijdt. Op de tempels van onze superieure cultuur genaamd Action, Wibra, Schoenenreus of Blokker? Zou kunnen en er zou weinig aan verloren zijn, maar waarom dan juist in Wageningen? Blijft over de Junushoff, maar die komt pas echt in aanmerking na de renovatie en dat duurt nog wel een jaar of twintig.
Nee, niet het ontbreken van een doelwit, maar het doortastend optreden van een wakkere politieman heeft ons werkelijke veiligheid opgeleverd. Op een donkere ochtend stelde hij eigen leven in de waagschaal door een fietsende scholiere tot stoppen te dwingen. Die mogelijke terroriste had zijn aandacht getrokken met een knipperend lichtje aan haar jack in plaats van een goed werkende fietsverlichting en niet zonder reden vond hij dat uiterst verdacht. “Jij krijgt een bekeuring” sprak hij bars en voegde daar dreigend aan toe: “en laat je identiteitsbewijs maar eens zien”. Bibberend – en wie zou niet bibberen bij de confrontatie met zo’n heldhaftige wetsdienaar – zei het meisje: “Dat heb ik nog niet”. “Wat?!”, donderde onze beschermer, terwijl hij zich in zijn volle vervaarlijke lengte oprichtte, “Wat?! En waarom dan niet?” Nu kromp de scholiere van angst ineen en zij kon slechts piepend uitbrengen: “Dat heb ik aangevraagd, maar ik kan het pas morgen halen”. Op dat moment toonde de politieman een onverschrokkenheid, die promotie onafwendbaar maakt. In gans Wageningen was zijn stem te horen toen hij sprak: “Juist! En omdat je liegt krijg je nog een tweede bekeuring erbij”. Nog diezelfde ochtend kozen alle terroristen, beseffend dat zij hier geen schijn van kans hadden hun vuige plannen ten uitvoer te brengen, het hazenpad en spoedden zich buiten het territoor van de unit Renkum-Wageningen van de politie Gelderland-Midden. Hun angst moet panisch zijn geweest: op enkele plekken trof men nog bruinige sporen aan, zozeer was het hen dun door de darmen gedrenteld.
Hulde dus aan de redder van Wageningen, die een standbeeld verdient naast dat van Bernard op het 5 Meiplein. Maar dan ook een standbeeld voor die scholiere. Per slot van rekening was het echt waar, dat zij de volgende dag pas haar identiteitskaart kon ophalen….
Johannes Diepersloot