| Startpagina > |
PAPA IS BOOS
Zo'n twintig jaar geleden kreeg ik van een Duitse collega een boek, dat ik onlangs nog eens uit de kast pakte. Het heet 'Zorn aus Liebe', met als ondertitel 'Die zornigen alten Männer der Kirche'. (Toorn uit liefde; de toornige oude mannen van de kerk). Voor niet Bijbel- en/of Heer Bommel-lezers : toorn is mooi bedaagd woord voor hevige woede. In het boek is gebundeld wat 43 mannen (geen vrouwen!), tussen de 60 en 80 jaar oud, destijds voor radio Saarland te berde brachten. Een flink aantal van die voordrachten heb ik toen met rode oortjes gelezen.
Het is niet toevallig, dat de herinnering aan dat boek bij me bovenkwam en ik het daarom nu opnieuw ter hand nam. Inmiddels ben ik zelf tot de leeftijdscategorie van de scribenten gaan behoren en gedurende de afgelopen jaren ben ik hun toorn van toen steeds beter gaan begrijpen. Dat zou te maken kunnen hebben met een vorm van geestelijke slijtage, die mijn doorgaans opgeruimde aard verandert in een wrokkig wezen. Dat zou kunnen - maar vooralsnog houd ik het erop, dat er meer dan voldoende aanleiding tot toorn is.
Ik noem twee zaken. Het eerste is dit: over enkele weken valt de formele beslissing of de SoW-kerken verder gaan als PKN. Wat decennia terug in gang werd gezet door 'de achttien' wordt dan afgesloten. Ik betrap me erop, dat ik er niet blij mee ben. Het had minstens 20 jaar geleden al moeten gebeuren; dan was de hele zaak niet vastgelopen in ontmoedigende stroperigheid. Het eindeloze gechicaneer van de Gereformeerde Bond, die angst voor verlies van macht en invloed als beginselvastheid presenteerde, is daar mede schuldig aan, maar het is te gemakkelijk om die club alle schuld in de schoenen te schuiven. Minstens evenveel verantwoordelijkheid voor de zielloze vertoning ligt bij de kerken zelf, die met misplaatste modieusheid organisatieadviseurs in de arm namen om een kleed te weven, dat hun schamelheid moest bedekken. En het werd me een (k)leed: de kerk is een bedrijf en moet als zodanig top-down geleid worden. Het gevolg: demotivatie bij duizenden vrijwilligers en als ultieme vroomheid jarenlang navelstaren naar organisatieproblemen. Hoelang is het geleden, dat vanuit de SoW-kerken enig woord klonk over iets inhoudelijks? Hoelang is het geleden, dat uit Utrecht iets inspirerends te horen was? Men schijnt al bezig te zijn met de organisatie van een dankdienst na 12 december. Ik ben benieuwd waarvoor gedankt zal worden. Voor ruim 30 jaar kerkelijke lamlendigheid?
Het tweede: tot voor een jaar of twee ben ik vaak niet bepaald gelukkig geweest met allerlei politieke beslissingen in ons land, maar wat me nu regelmatig overkomt, overkwam me in die jaren niet: dat ik me schaam Nederlander te zijn.
Vrijwel elke week zijn er berichten in de pers, die me het schaamrood naar de kaken jagen en dat betreft bijna altijd stuitend gesol met mensen. In dit schatrijke land zijn de zwaksten telkens weer sluitpost in het economisch touwtrekken en de vreemdeling in onze poorten moet oprotten. Eén recent voorbeeld: een vrouw zit op Zestienhoven al wekenlang met haar baby in een ruimte waar geen daglicht komt. Volgens de regels mag een kind daar niet langer dan 24 uur verblijven. Mensenverachting lijkt hier langzamerhand geaccepteerd; opwinding is er slechts over infantiele klei-poppetjes.
Arme redactie van deze webpagina. Er was me nog zo vriendelijk gevraagd iets naar aanleiding van Advent of Kerst te schrijven en nu dit. Goed dan - met oog op die christelijke feestdagen een vrij vertaald citaat van Dietrich Bonhoeffer, uit de tijd van de absolute mensenverachting: 'Wie niet ten gunste van de joden zijn stem verheft, mag niet gregoriaans zingen'.
Johannes Diepersloot