Column Johannes Diepersloot

In de vijftiger jaren van de vorige eeuw zijn twee neven van mij, toen 18 en 19 jaar oud, vertrokken naar de Verenigde Staten. Ferme jongens, stoere knapen heetten ze toen; nu zouden ze, als hun huidskleur iets donkerder was dan die van witte Hagenezen, gelukszoekers genoemd worden. Of in ambtelijker taal: calculerende wereldburgers, met wie onze Immigratie- en Naturalisatie Dienst korte metten maakt. Ze hebben het gemaakt daar in de VS. Hun moeder, mijn tante dus, heeft na het overlijden van haar man haar vier kleinere kinderen onder de arm genomen en is ook naar Amerika vertrokken. En reken maar dat ze Amerikanen zijn geworden, op één punt na: ze zijn gereformeerd gebleven, zoals Nederlanders een halve eeuw terug gereformeerd waren. Niks Kuitert en Wiersinga en den Heijer dus; alles staat vast, er is geen twijfel mogelijk en vrouwen dienen in de gemeente te zwijgen.
Eén van die neven stuurde me onlangs een e-mail, waarop ik nog niet geantwoord heb; niet omdat ik dat niet wil, maar omdat ik niet goed weet hoe te antwoorden. Want hoe reageer je, als iemand met wie je al geruime tijd geen contact meer hebt gehad, je plotseling een artikeltje van een ander toestuurt, dat bol staat van Amerikaans patriottisme en geen enkele aarzeling vertoont om de oorlog in Irak te rechtvaardigen? Ik wantrouw de motieven van hen die zo vlot een oorlog weten goed te praten hartgrondig, zoals ik ook hen - inclusief collega's - wantrouw, die van de daken schreeuwen, dat ze natuurlijk tegen die oorlog zijn, menen daarmee de profetenmantel aan te hebben en wie het niet direct met hen eens is het liefst monddood zouden maken. Wat ik mijn neef wil antwoorden weet ik ongeveer, maar hoe formuleer je dat zodanig, dat het verstaan wordt? De culturele kloof tussen hem en mij is er en ik zou graag een poging wagen die te overbruggen, in plaats van die dieper te maken, maar dan wel zonder aan duidelijkheid in te boeten. Ik zit dus nog te broeden en dit stukje is een fase in dat proces. Maar misschien moet ik mijn reactie toch maar voor Pasen versturen - een goed moment voor wonderen.
Nu ik het toch over wonderen heb: laat er dan ook het wonder gebeuren, dat Nederland een regering krijgt en liefst één die onze schaamte tenietdoet. De schaamte dat Human Rights Watch in een rapport moet concluderen, dat onze verscherpte asielprocedure niet voldoet aan internationale normen voor mensenrechten en dat de behandeling van minderjarige asielzoekers in strijd is met de eveneens internationale normen voor de rechten van het kind. Wie hadden ook al weer de mond vol van 'normen en waarden'? Zum kotzen!

Johannes Diepersloot